NILABAG ni Vincent ang sarili niyang patakaran, uminom siya ng alak. Halata iyon sa boses niya sa video. Medyo lasing na siya. Paos, masigla, at hindi na kontrolado ang sitwasyon. 

Ngunit si Vincent? Sisigaw ng ganito?

Sa alaala ni Kate, si Vincent noong high school ay malamig at mataas ang tingin sa sarili, isang top student na seryoso kapag nag-aaral. Kahit sa sports field, kapag may mga babaeng humahanga sa kanya at nag-aabot ng tubig, ni hindi niya pinapansin. Parang walang sinuman ang pwedeng makalapit.

Nang maging asawa niya si Vincent, lalo pa itong naging pormal, magalang, kontrolado, emotionally stable to the point na halos wala nang emosyon. Hindi kailanman tumatawa. Hindi rin kailanman nagagalit. Palaging malamig. Minsan, kapag hindi sinasadyang nahahawakan ni Kate ang mga daliri nito, pakiramdam niya ay pati temperatura ng katawan ni Vincent ay malamig na parang hindi lang balat ang nagyeyelo, pati puso. Nasasanay na nga siya sa pagiging malamig nito sa kanya.

Sa video, dumaan ang camera sa mukha ng bawat isa. At nakita niya si Vincent. Bahagyang lasing. Kumikislap ang mga mata. Nakataas ang baso. Malakas ang tawa habang masiglang sumisigaw: “Welcome home, Mitch!”

Parang may humigpit sa dibdib ni Kate. Kaya pala… marunong din siyang tumawa. May mga sandali rin pala siyang puno ng init at sigla. Marunong din pala siyang tumawag ng pangalan ng babae.

Hindi lang sa kanya. Hindi siya ang tinatawanan. Hindi siya ang pinapakita ng init.

At lalong hindi pangalan niya ang tinatawag.

“Ma’am Kate, babangon na po ba kayo?”

Narinig niya ang boses ni Ate Nova sa labas ng pinto.

Palaging maayos at regular ang iskedyul ng buhay ni Kate. Kaya nang mapansing wala pa siyang galaw, nag-alala si Nova lalo na at alam nitong may problema ang mga binti ng among babae.

Inilapag ni Kate ang cellphone. “Oo… babangon na po ako. Lalabas na po ako,” sagot niya.

Paos ang boses niya, may bahid ng pigil na hikbi.

Naghanda si Ate Nova ng almusal. Isang pirasong tinapay lang ang nakain ni Kate bago siya tumigil. Wala na siyang ganang ipagpatuloy.

“Ma’am, ano po ang kakainin natin sa tanghali at gabi?” tanong ni Ate Nova habang inaabot ang isang baso ng gatas.

“Kahit ano na lang… basta—”

Sanay na sana siyang sabihin, kung ano ang gusto ng Sir Vincent mo—yun na lang, ngunit sa unang salita pa lang ay nilunok na niya ang kasunod.

Naunawaan iyon ni Ate Nova—dahil araw-araw, pareho lang ang sagot.

“Sabi po ni Sir Vincent, hindi na raw po siya uuwi para kumain ngayon. May lakad po siya.”

Tumango lang si Kate. Syempre hindi siya uuwi.

Kanina lang, sa sa social media, nakita na niya si Mitch ang naglista kung sino ang manlilibre sa susunod na isang linggo at kung ano ang kakainin nila bawat araw.

“Student days’ love is the purest. I’m just a small cute girl with so many kuya who love me!”

Napangiti si Kate ng mapait.

Karaniwan, dalawang oras sa isang araw ang ginugugol niya sa pag-aaral sa kanyang online class, at ilang oras naman sa art theory. Kung hindi siya hahanap ng pagkakaabalahan, paano niya haharapin ang mahabang oras ng maghapon? Gugulin ba niya ang buong buhay niya sa paghihintay ng isang lalaking uuwi?

Naghintay na siya noon. At ang pakiramdam ng paghihintay ay sobrang sakit. Ngunit iba na ang plano niya ngayon. Ang offer na natanggap niya ay kabilang sa huling batch ng university admissions, kaya kailangan niyang magdesisyon agad. Kaya unang ginawa niya ay bayaran ang confirmation fee. Nang lumabas sa cellphone ang notification ng kaltas sa bank account, napabuntong-hininga siya.

Isang araw na naman ang inilapit niya sa pag-alis kay Vincent. Pagsapit ng hapon, nagpalit siya ng damit at naghanda ng lumabas.

Nagulat si Ate Nova nang makita siyang bihis..“Ma’am, saan po kayo pupunta?”

Kung wala si Vincent, bihira talagang lumabas si Kate.

“Ah… may university classmate po ako na may performance dito. She invited me to meet,” sagot niya.

Ang totoo, magche-check in siya sa hotel malapit sa exam venue. May exam siya kinabukasan, at maaga iyon. Kung manggagaling pa siya sa bahay, baka maabutan siya ng traffic. Huling beses na nag-exam siya ay ilang buwan na ang nakalipas at hindi niya nakuha ang target score. Nang dumating ang deadline ng application, nagpasa siya kahit kulang pa at hindi niya inasahan na matatanggap siya, kaya nitong mga nakaraang araw lang siya muling nagpa-schedule ng exam.

Sa kabutihang-palad, pwede siyang magretake.

“Pero…” tumingin si Ate Nova sa mga binti niya, “Sasamahan na lang po kita?”

“Hindi na,” sagot ni Kate na saway taas ng kamay. “Girls’ gathering lang. It would be awkward if may kasama.”

“Kung ganon, ipapaalam ko po kay sir,” giit pa ni Ate Nova.

“Hindi na kailangan,” mahina niyang sabi. “Hayaan mo siyang mag-enjoy. Don’t disturb him. Tatawag na lang ako after para sunduin niya ako.”

Bitbit ang bag niya, lumabas siya ng bahay. Dahil hirap siyang maglakad, ang condominium na binili ni Vincent sa Pasig ay maluwang. Diretsong elevator pababa. Paglabas sa sikat ng araw, hindi niya namalayang yumuko siya lumiit ang tindig, nagsuot ng sombrero, at itinaas ang kwelyo ng damit. Mula nang mapilay siya, nawala ang Kate na puno ng kumpiyansa sa entablado. Ang pilay na si Kate ay nawalan na ng lakas ng loob humarap sa publiko.

Palaging sinasabi ni Ate Nova na kung lalabas siya, mas mabuting kasama niya ang asawa.

At palaging sinasabi ni Vincent na kung wala ito, manatili na lang siya sa bahay.

Ngunit hindi nila alam na mas kinatatakutan niyang lumabas kasama si Vincent. Mas takot pa iyon kaysa sa paglabas mag-isa. Dahil sa bawat matang tumitingin sa kanila, may mga salita na pumapasok sa kanyang isipan na labis siyang nasasaktan.

Such an outstanding man… bakit pilay ang asawa?

Nagbook siya ng sasakyan papuntang hotel. Sa loob ng sasakyan, tahimik siyang nakatingin sa labas nang bigla niyang makita ang kotse ni Vincent na nakaparada sa gilid ng kalsada, sa harap ng isang restaurant.

“Kuya, sandali lang po. Please stop,” mabilis niyang sabi. Sinunod naman siya ng driver.

Bumaba siya ng sasakyan. Kahapon, kaibigan ni Vincent ang nanlibre. Ngayon naman ay si Vincent, ayon sa comment ni Mitch sa social media nito. Hindi niya alam kung bakit, pero pumasok siya sa restaurant.

“May reservation po ba rito, under Mr. Vincent Fuentebella,” sabi niya, kasabay ng pagbanggit sa huling numero ng cellphone nito.

“Sino po sila Maam?”

“I’m here wife,” ani niyang ipinakita ang ID.

Dinala siya ng waiter sa tapat ng isang private room.

“Dito po.”

“Salamat,” sagot niyang pilit na ngumiti.

Sa totoo lang, hindi rin niya alam kung bakit siya pumunta. Sa bahay, sunod-sunod ang bugso ng emosyon. Pero ngayong naroon na siya, wala siyang lakas ng loob itulak ang pinto.

Mula sa loob, rinig niya ang masayang usapan.

“I can’t go home late today, and bawal na rin uminom,” sabi ng isa. “Last night I came home drunk ay nagwala ang reyna sa bahay.”

“Ikaw ba talaga ‘yung kaibigan namin?” tukso ni Mitch. “Didn’t you say before, kahit bumagsak ang langit at lupa, ako ang priority mo? Ngayon under ka na sa asawa? Buti pa si Vincent—solid pa rin!”

Boses iyon ni Mitch, malambing, malambot, parang laging may lambing sa dulo ng salita.

Kaya pala gano’n siya. Kaya pala gano’n ang tipo ni Vincent.

Sayang…

Hindi gano’n si Kate. Kahit pilitin niya ang sarili niya, hindi niya kayang maging malambing ang boses.

“How can Vincent be the same? Kate never even dares to contradict him,” ani ng isang kaibigan.

Muling nagsalita si Mitch. “By the way, Vincent, I heard pilay daw ang wife mo? What happened?”

Walang sumagot.

Pero ang puso ni Kate biglang kumurot.

Sunod-sunod na ang mga salita na narinig niya.

“Honestly, Vincent, naaawa kami sa’yo. You’re rich, good-looking, capable. You could marry anyone. Why someone disabled?” ani ng isa pang kaibigan.

“You’re the best among us. Now that she’s your wife, kahit anong meeting, event, or press conference hindi mo siya maisama. Isn’t that a loss?”

Kaya pala palaging sinasabi ni Vincent na hindi niya kailangang makisali. Na sapat nang manatili siya sa bahay at hintayin ang perang kikitain nito.

Pinupuri siya ng pamilya ni Kate, sinasabing masuwerte siya.

Pero ang totoo… Hindi siya maipakita—maipagmalaki sa mga tao.

Narinig niya ang pilit na tawa ni Vincent. “I still owe her.”

“Owe her? You already paid her so much money. That’s enough! Do you really need to sacrifice your whole life?” bulalas pa ng isang kaibigan.

“Honestly, kahit mag-uwi ka na lang ng rebulto at sambahin araw-araw, may silbi pa.”

“Eh siya? What use is she?”

Pumutok ang tawanan, kasama ang tili at halakhak ni Mitch.

“So… ganyan ba talaga maglakad ang asawa mo?”

Parang umakyat ang dugo ni Kate sa ulo.

Galit. Kahihiyan. At sakit—sabay-sabay.

Itinulak niya ang pinto ng private room. Sa loob, isang eksena ng halakhakan.

Isa sa mga kaibigan ni Vincent, si Norman ay may hawak na baso ng tubig at pilit na paika-ikang naglalakad habang nagbibiro.

“O ayan—ayan—Kate, drink water—sige na—ay! Nadapa! Vincent, buhatin mo ako!”

Tumingin si Kate kay Vincent. Umaasa na kahit sa sandaling iyon, ang asawa niya– ang lalaking pinakamamahal niya ay magkakaroon man lang ng paninindigan na ipagtanggol siya.