CHAPTER SIX
“Hmm? Kate?” marahan nitong hinawakan ang kamay niya. “What’s wrong? Naiiyak ka ba? If you want to cry, just cry. Huwag mong pigilan ang sarili mo.”
Napakabait ng boses niya. Sobrang lambing. Yung klase ng lambing na parang kayang tunawin ang lahat ng sakit.
Parang noon lang… noong ilabas siya mula sa operating room pagkatapos niyang iligtas ito. Ito at ang nurse ang nagtulak sa kanya pabalik ng kwarto. Nandoon din si Vincent na nakaupo sa tabi ng kama niya, hawak ang kamay niya, at gamit ang parehong boses na parang tutulo sa lambing, sinabi, “Kate, masakit ba? If it hurts, cry it out. Don’t endure it…”
Noon, akala niya, ang ganoong klaseng pag-aalaga at ang ganoong klaseng lambing ay parang gamot sa sakit. Isang painkiller na walang reseta. Pero inabot siya ng napakaraming taon bago niya tuluyang naunawaan ang katotohanan,
ang lambing at malasakit ng isang lalaki ay hinding-hindi kailanman awtomatikong nagiging pag-ibig.
“Vincent… maghiwalay na tayo. Let’s get an annulment.” mahina niyang sabi habang binabawi ang kamay niya. Unti-unting lumabo ang paningin niya dahil sa kirot.
Kumunot ang noo nito. Halatang hindi inaasahan ang sasabihin niya. Nagkaroon ng sandaling katahimikan. Pagkatapos, tinawag nito ang waiter at humingi ng malinis na bowl. Kumuha siya ng piraso ng isda at maingat na tinanggal ang mga tinik gamit ang chopsticks. Habang ginagawa iyon, mahina at kalmadong nagsalita,
“Kate, I know you’re still angry. Pero ang pagbanggit ng annulment, hindi ‘yan rational. Pag naghiwalay tayo, ano ang gagawin mo? How will you live alone?”
Biglang bumilis ang paghinga ni Kate.
Sa loob ng limang taon, sa mata ng lahat, isa lang siyang anino ni Vincent. Isang taong umaasa. At kung mawala si Vincent sa buhay niya, wala na siya. Isang babaeng walang silbi, walang pupuntahan, hindi kayang mabuhay mag-isa.
Ganun din ang tingin nito sa kanya.
“Kaya ko!” unang beses nlsiyang naging matapang sa harap nito. Unang beses niyang ipinaglaban ang sarili niya, kahit nanginginig ang boses.
Ngunit ngumiti lang si Vincent. Para sa kanya, isa lang itong tampo. Isang sumpong ng emosyon. Inilapag niya ang isdang wala nang tinik sa harap ni Kate.
“Kumain ka muna. You’re allowed to be angry a little longer, but after we eat, bawal na ang tampo.”
“Hindi ako galit. I’m serious. Gusto ko talagang makipag-hiwalay!” giit niya pa.
Paano ba niya sasabihin para maintindihan ni Vincent na hindi ito simpleng galit lang?
“Kate.” ibinaba niya ang chopsticks.
“Enough. I cancelled two meetings and one business appointment today just to be with you. Tomorrow and the next day, I might not even have time. Let me be clear…Mitch is our good friend. She’s one of us, one of my sisters. The way I treat her is no different from how I treat Norman and the others. She likes you too, she wants to be friends with you. With this attitude of yours, how can I even bring her to you?”
“Then don’t bring her at all.” diretso niyang sagot. Hindi nlsiya kailanman naniwala na gusto talaga ni Mitch na maging kaibigan siya.
“Kate!” may bahid na ng inis ang boses ni Vincent.
Alam na alam niya, tuwing si Mitch ang usapan, nawawala ang pasensya ni Vincent.
“Kumain ka na. After this, we’ll go to the mall, buy what you like, then dinner at my parents’ place. Kailan ka huling umuwi para bisitahin ang parents mo?” tuloy-tuloy niyang nilalagyan ng pagkain ang mangkok niya.
Ayaw niyang pabayaan ang sarili niya. Kinuha niya ang kutsara at kumain.
Hindi niya dapat parusahan ang sarili niya dahil lang sa sama ng loob. Hindi dapat idamay ang tiyan sa digmaan ng damdamin. Kailangan niyang maging malusog para sa sarili niya.
“That’s better.” bumalik ang lambing sa boses ni Vincent. “Yung salitang ‘annulement’—huwag mo nang banggitin ulit. Ever.”
Sandaling huminto si Kate, saka muling yumuko at kumain.
Pagkatapos kumain, ayaw na sana niyang mag-mall. Pagod na siya—emosyonal at pisikal. Pero ipinilit ni Vincent. Diretso silang pumunta sa mall. Sa limang taon ng kanilang kasal, bilang lang sa daliri ang mga pagkakataong sinamahan siya ni Vincent sa mall. Mas tama sigurong sabihin bihira silang magpakita sa publiko bilang mag-asawa.
Maliwanag ang ilaw ng mall kahit umaga. Nakasisilaw. Hindi siya sanay. Hawak ang bag, tahimik siyang naglakad sa likod ni Vincent at nananatili sa anino nito.
Sa first floor—mga luxury bags, mamahaling relo, at alahas.
“What do you want to buy?” tanong niya, humarap sa kanya.
Wala siyang gustong bilhin. Gusto lang niyang umuwi. Pero bago pa siya makapagsalita, may tumawag mula sa malayo…“President Vincent!”
“One of our new partners. I’ll say hi.” paalala niya. “You look around first. I’ll find you later.”
Hindi niya kilala ang mga kausap ni Vincent. Habang nakikipagkamay ito sa isang lalaki sa di-kalayuan, nanatili siyang nakatayo. Sa gitna ng lahat ng karangyaan, wala siyang gustong paglaanan.
“Miss, it’s your turn.” paalala ng saleslady.
Doon niya napansin na nakapila pala siya sa isang luxury store.
“Ah… no, thank you.” mabilis niyang sabi at agad umalis.
Wala siyang direksyon habang naglalakad sa mall. Hanggang sa isang branded watch counter na may nakita siyang pamilyar na pigura.
Si Mitch.
Napatingin siya sa brand ng relo. May biglang lumubog sa dibdib niya. Hindi niya napigilan ang sarili at lumapit siya. Kasama ni Mitch si Norman. Habang papalapit siya, mas naging malinaw ang usapan nila.
“If you like it, just buy it.” sabi ni Norman.
“Isn’t it too much? This is really expensive. Even if Vincent gave me his supplementary card and told me to swipe freely, nakakahiya pa rin na ganito kamahal.” sagot ni Mitch.
Huminto ang mga paa ni Kate. Parang biglang bumigat ang buong katawan niya.
Supplementary card…Ang credit card niya.
“If he gave it to you, it means he wants you to use it. Kailan ba naging plastic si Vincent? We’ve been friends for years—you know him. If he gives, he gives sincerely.” tuloy ni Norman.
“That’s true…” sabi ni Mitch habang iniikot ang pulso niya, tinitingnan ang relo sa iba’t ibang anggulo.
Nakita rin iyon ni Kate.
“Maganda ba, Norman? I really, really love this watch. College pa lang ako gusto ko na ito. Vincent even promised he’d buy it for me after graduation. Then…”
Then?
Napangiti si Kate—mapait, puno ng panunuya sa sarili.
Then, taon-taon, tuwing birthday niya at tuwing anniversary nila, iyon ang regalong ibinibigay sa kanya ni Vincent.
Parehong relo. Parehong modelo.
Akala niya noon, kahit wala itong puso, kahit malamig, kahit papaano, naaalala nito ang birthday niya. Ang anniversary nila.
Akala niya, kahit walang effort, at least mahal ang regalo.
Ngayon, saka lang niya naintindihan hindi pala walang puso si Vincent. Hindi pala siya walang effort. Sobrang may puso siya. Sobrang may effort. Pero ang laman ng pusong iyon ay hindi siya.
“So I guess he’s fulfilling his promise now. You can buy anything you want. As long as you like it, he can afford it.” pang-uudyok ni Norman.
“Then… I’ll swipe?” halatang tinamaan si Mitch.
Sa di-kalayuan, tapos na si Vincent makipag-usap sa ka-partner niya. Nalaman din nitong kasama niya ang asawa niya kaya iminungkahi nitong bumati.
Nang makita ni Kate si Vincent na papalapit, agad siyang nagtago sa likod ng isang Roman column.
Ngunit nakita na siya ni Mitch.
“Hey! Vincent! Over here! Come here!” sigaw nito habang kumakaway.
Mula sa likod ng pader, nakita ni Kate si Vincent at ang ka-partner niya na papunta kina Mitch.
Inakbayan ni Mitch ang braso ni Vincent at marahang inuga. “Vincent, I want to buy this watch. Okay?”
“Of course.” sagot niya, nakatingin kay Mitch ng puno ng lambing. May liwanag sa mga mata niya, buhay, masigla—hinding-hindi niya nakikita kapag kasama siya sa bahay.
“Thank you, Vincent! I’ll go swipe the card!” masayang sabi ni Mitch habang iwinagayway ang supplementary card.
Napangiti rin ang ka-partner niya. “Mr. Vincent and Mrs. Vincent, you’re really such a loving couple. Nakaka-touch.”
Mr. Vincent? Mrs. Vincent?
Nagulat sina Vincent at Mitch.Ngunit… walang kahit isa sa kanila ang tumama sa sinabi ng business partner ni Vincent.
