CHAPTER SIXTEEN
May limit ang pagseselos mo! Sobra ka na!” sigaw pa ni Vincent kay Kate.
Ang itsura ni Vincent ay parang malinaw na ipinapakita na ubos na ang pasensya nito sa kanya.
“Hindi ako nagseselos,” seryosong sagot niya habang nakatingin nang diretso kay Vincent.
“Vincent, from start to finish, ang sinasabi ko lang naman ay “2
“Enough!” Biglang sigaw ni Vincent, tuluyang pinuputol ang sasabihin niya.
Habang pinoprotektahan si Mitch, ang tapat nitong dog tag na si Norman ay nagsalita kay Vincent. 1
“Vincent, kung hindi welcome si Mitch na kumain tayo dito, let’s just eat outside.”
Marahil pakiramdam ni Vincent ay lubos siyang napahiya sa harap ng dati niyang mahal at ng mga kaibigan niya Hindi siya gumalaw, pero ang mga mata niya ay matalim na nakatitig kay Kate.
“Kate, mag-sorry ka kay Mitch. Mag-sorry ka sa lahat. Hindi naman kami unreasonable people. Just apologize, at tapos na ang lahat,” ani pa Vincent.
Kami?
Sa mga araw na ito, pinaka-kinamumuhian ni Kate ang salitang “kami.”
Oo nga naman-kayo ay kayo. Hindi pareho ang landas, kaya wala ring dahilan para magsalo pa sa isang mesa.
Umiling siya. “Hindi. Hindi ko yun gagawin.”
Biglang nagdilim ang mukha ni Vincent. “Sige, Kate. Huwag kang magsisisi.”
Hindi na siya nakipagtalo pa. Dinala ni Vincent ang buong grupo at umalis silang nagmamadali na parang bagyo..
Nanatiling nakatayo si Kate, nakatingin sa loob ng bahay. Ang tahanang dati ay iniisip niyang maingat na binuo ni Vincent para sa kanilang dalawa ngayon ay parang ang bawat sulok ay may nakaukit na pangalan ni Mitch. 1
Bigla niyang hinawi nang malakas ang katabing floor lamp at bumagsak iyon sa sahig, BANG!
Nagkalat ang bubog sa buong paligid.
“Ma’am!” Nagulat si Ate Nova at agad siyang inalalayan, takot na baka matapakan niya ang basag na salamin.
Tinulak ni Kate ang katulong at dumeretso sa hanay-hanay ng mga dolls..Wala naman talaga siyang espesyal na hilig sa mga Venetian dolls. Pero noon, naantig siya sa effort ni Vincent.
Pero gayon? Ang mga nakangiting mukha ng mga manika ay parang nilalait siya.
Muli niyang hinawi nang buong lakas- lahat ng dolls ay nagbagsakan sa sahig.
Kasunod noon ay ang dining table, ang carpet, ang mga salamin sa bintana…
Nasaksihan ni Ate Nova ang lahat ng nangyari sa araw na iyon. Nang makita niyang patuloy pang naghahanap ng susunod na babasagin ang mga mata ni Kate, kinabahan siya nang husto. Tumakbo siya at mahigpit na niyakap si
Kate.
“Ma’am, wala nang saysay ito. Please, huwag kang magpadalos-dalos. Kahit sirain mo ang lahat ng ito, wala rin itong mababago. Mas iisipin lang ng sir na nag-iinarte ka,” puno ng pag-alaala na wika ni Nova sa babaeng amo.
1/2
+15 Bone
Mahigpit ang yakap ni Ate Nova. Pilit na kumawala si Kate, pero naubos ang lakas niya.
Bamigay ang katawan niya at napasandal sa bisig ni Ate Nova-ang sakit ay muling dumadaloy, paulit-ulit.
Hindi niya gusto ito. Ayaw niyang masaktan. Ayaw na niyang umiyak. 1
Pero ang sakit na ito ay hindi emosyon lang, pisikal ito. At hindi niya ito makontrol.
Maaari niyang sabihing: Kate, huwag ka nang umiyak. At kaya niyang pigilan ang luha. Pero kapag sinabi niyang: Kate, huwag ka nang masaktan- hindi sumusunod ang katawan niya.
Marahang hinaplos ni Ate Nova ang likod niya. “Ma’am, kung masakit, ilabas mo. Umiyak ka. Iiyak mo nang todo.” 1
Hindi ginawa ni Kate.
Sa sandaling iyon- wala na talaga siyang luha.
“Ate Nova… sorry. Nadamay ka pa. Pakilinisan na lang ang sahig. ‘Yung mga dolls…”
Sandali siyang nag-isip. “Tumawag ka ng messenger at ipadala mo sa office ng Sir Vincent mo.. I-display niya sa opisina,” ani Kate na galit na galit.
“Sige, sige. Walang problema,” mabilis na sagot ni Ate Nova habang inaalo siya.
Pinilit namang tumayo si Kate. “Then cook me beef with broccoli, half corn lang. Wala nang iba.”
Hindi na nagtanong si Nova kung bakit ganoon lang kaunti ang kakainin niya. Tinitigan lamang niya ang likod ni Kate, pilay, mabagal, ngunit pilit na matatag, habang pabalik ito sa kwarto.
Sakit?
Hindi iyon kinatatakutan ni Kate. 1
Simula pagkabata, ballet ang mundo niya, ilang beses na ba siyang nasugatan? Ilang beses na ba siyang umiyak sa pawis at dugo? Pagkatapos ng aksidente, ang bawat hakbang ng rehabilitasyon ay parang paglakad sa mga tinik.1
Masakit.
Pero nalampasan niya.
2/2
CHAT ER SEVINNEN
༨༩༥
