CHAPTER TWENTY-ONE
BAGO pa man muling lumitaw si Mitch, palagi ng ganito si Vincent.
Malumanay siyang kausap, mahinahon siyang pinagsasabihang matulog nang maaga, at marahang hinahaplos ang buhok niya.
Hindi sila kailanman nag-away. Pero ano naman ang ibig sabihin noon? Ano ang kahulugan ng isang kasal na walang away, pero wala ring tunay na pag-unawa? Ayaw na ni Kate na balikan pa ang lahat ng nangyari sa pagitan nila ni Vincent. Sa tuwing naiisip niya ang nakaraan, parang may mahigpit na sinturon na umiipit sa ulo niya, masakit, nakakasakal. Kung ganoon lang din, mas mabuting mag-aral na lang. 1
Agad siyang bumangon. Pagkatapos maghilamos at mag-ayos, dinala niya ang laptop at cellphone sa guest room, at nagsimulang maghanap ng study-abroad application agencies at mga related posts. 2
Sinasabi nga nila na sobrang talino na talaga ng big data ngayon. Kagabi lang siya nanood ng performance, át ngayong araw, ang homepage niya ay puno ng posts tungkol sa dance drama kagabi. 1
Doon niya nalaman ang pangalan ng male lead si Frank Joson. Parang may ganoong tao nga noon sa department… Pagkatapos ay may lumabas na personal post mismo ni Frank Joson. Sa unang tingin pa lang, pamilyar na pamilyar ang eksena sa larawan, iyon mismo ang sandaling iniabot nito ang bulaklak sa kanya. 3
Nagulat siya sa nakita. Huwag naman sanang kasama ako sa kuha…
Mabilis niyang binuksan ang post. Buti na lang at iisa lang ang larawan, at front-facing shot ni Frank.. Hindi siya
kasama sa frame.
Pero ang caption ay muli siyang natigilan.
She came to watch my performance. I thought you had disappeared into the crowd. I thought we would never meet again. In one fleeting glance, I saw you sitting in the audience, watching me dance. A belated thank you, without you, perhaps there wouldn’t be a “me” standing on stage today.
Nalito si Kate. Parang siya ang tinutukoy, pero parang hindi rin, imposible naman kasing siya.
Ano ba ang nagawa niya para pasalamatan siya ng ganoon?
“Without you, there wouldn’t be today’s me on stage.” Napakabigat ng mga salitang iyon.
May nagawa ba talaga siyang ganoon kahalaga? Wala siyang maalala. Habang naguguluhan, tumawag si Maam Agatha sa kanya at iniimbitahan siyang dumalo sa isang private dinner party ngayong gabi. 1
“Private dinner lang, ako at ang asawa kong si Nelson Abaya. We invited a few close friends. Aalis kasi ako, so let’s gather one last time tonight,” ani pa sa kanta ni Maam Agatha. 4
“Okay, I’ll be there on time,” sagot ni Kate. 1
Nais sana niyang tanungin pa ang guro tungkol kay Frank Joson pero naisip niya wala namang kailangan itanong. Alam niyang may iba pang inimbitahan si Maam Agatha pero hinding-hindi niya inakala na kabilang doon sina Vincent at Mitch.
Pagdating niya sa venue, naroon na sina Vincent at Mitch, nakikipag-usap sa ilang bisita. Alam na ng lahat ang planong collaboration ni Vincent kay Mr. Nelson Abaya, kaya puno ng respeto ang pakikitungo ng mga tao sa kanya pawang polite compliments at business pleasantries.
“Wow, Mr. and Mrs. Fuentebella were college classmates? From school uniforms to wedding gowns, isn’t this straight out of an idol novel? So enviable!” may bisitang nagsabi. 1
1/2
+15 Bonus
Ngumiti si Mitch, tumingin kay Vincent ng may tamis. “Hindi rin naman ganun kadali. Marami ring pinagdaanan. an be quite willful sometimes, but Vincent has always been patient with me. No matter how long I leave, how fal go, he always waits for me right where he is.”
Ngumiti si Vincent nang may lubos na pag-unawa, isang perpektong lalaki sa paningin ng lahat.
“Oh my God, this is such a fairytale love!” May ilang batang single na halos hindi matapos sa papuri./1
Ngumiti si Vincent at sumagot, “Not really. If we’re talking about a happy marriage, we should learn from Mr Abaya and Maam Agatha. They’re the real example of lifelong partnership, walking through storms hand in hand.’
Nagkakaisang tumango ang lahat.
At sa sandaling iyon… Isang hindi kaaya-ayang boses ang biglang sumingit. 1
“Kung tama ang alala ko, dating dancer ang asawa ni Mr. Fuentebella. Nagkaroon ng car accident, permanenteng nasugatan ang paa, at tuluyang nagpaalam sa entablado. Pero kung titingnan ngayon ay parang wala namang problema ang paa ni Mrs. Fuentebella.?”
2/2
