CHAPTER TWENTY-FIVE
AGAD namula ang mukha ni Mitch, at ang mga matang kanina pa pinipigilan ang luha ay tuluyan nang namuo sa gilid ng kanyang mga pilik-mata. Ramdam ang kanyang pagkaapi habang mahigpit siyang hinawakan sa kamay ni Vincent at marahang inilabas sa lugar na iyon, parang ayaw niyang makita ng iba ang pagkabasag niya sa sandaling iyon.
Mariing tinitigan ng tingin ni Maam Agatha ang asawang si Nelson, tila sinisisi ito sa naging eksenang naganap ngayong gabi. Para bang “Ikaw ang dahilan kung bakit naging ganito,” ang sinasabi ng kanyang mga mata. Pagkatapos ay humarap siya kay Kate at diretsahang nagtanong, 1
“Kate, ano bang tingin mo sa project na ito? We’ll listen to you. Ikaw ang masusunod.” 2
Bahagyang ngumiti si Kate at kumindat pa kay Maam Agatha, parang gustong gawing magaan ang bigat ng usapan kahit pa masakit. 1
“Huwag niyo na po akong isipin, Ma’am. Whatever decision you and Mr. Nelson make, okay lang po. Don’t worry about me,” sabay biro niya, “Ma’am, ako po si Little Flying Swallow. I can fly,” sagot niya pang ngumiti.. 1
Napangiti si Maam Agatha at napabuntong-hininga ng maluwag.
“Buti naman,” sabi niya. “Kaya kami nagtiis manood ng mahabang emotional performance kanina ay dahil sa’yo. Ayaw naming makabasag ng mahalagang jade habang humahabol ng daga. Pero kung ganyan ka katatag magsalita, then I’m relieved.” 1
Dahil karamihan sa mga naroon ay hindi naman ganoon kakilala sina Kate at Vincent ay hindi sila nakisawsaw sa personal na usapan. Nang marinig nila ang sinabi ni Maam Agatha, unti-unting lumuwag ang tensyon sa paligid.
“Alright,” masayang sambit ni Maam Agatha, “let’s continue with our agenda.”
Masaya ang gabing ginugol ni Kate kasama si Maam Agatha at ang iba pa. Lahat ay mababait at bukas ang loob. Nagpalitan sila ng contact details, lalo na ang mga kapwa niya dance students. May isang babae na sobrang warm at cheerful na parang may sariling sikat ng araw. Ang pangalan niya ay Sonny at bagay na bagay sa kanya ang pangalan, dahil ganun din ang personalidad niya. 4
Pag-uwi, si Frank ang naghatid kay Kate, at nagpumilit pa itong ihatid siya hanggang sa mismong ibaba ng kanilang building. 2
Sa ilalim ng punonm sa harap ng building ng condominium, halatang kabado si Norman. “Kate…” maingat niyang tawag. 3
“Hmm?” Ngumiti si Kate nang banayad at nagsalita… “Thank you for walking me home.”
Pero biglang yumuko si Frank, parang batang nakagawa ng kasalanan.
“I’m sorry, Senior,” mahina niyang sabi. “I exposed your private matter kanina without asking for your permission. It was rude. I overstepped.” 2
Totoo, sa oras na iyon, sobrang galit lang talaga siya. Galit para kay Kate. Galit para sa kawalan ng hustisya dahil sa ginawa ng asawa nito.. 2
Umiling si Kate. Umiling siya.. Ano ba ang bastos doon? Ang mga tunay na bastos ay yung mga taong nananakit pero ni minsan hindi iniisip na mali ang ginagawa nila.
“Okay lang,” mahina niyang tugon. “It was bound to happen sooner or later.”
Ang paghihiwalay nila ni Vincent ay matagal nang nakatakda. Kung hindi lang talaga tutol si Vincent, matagal na
1/2
༥༽༥
+15 Bonus
sana silang hiwalay.
Biglang lumiwanag ang mga mata ni Frank, parang muling nagkaroon ng pag-asa.
“Senior… Little Flying Swallow… I believe you’ll fly again. Even if your wings were once broken,” ani pa nitong nagpangiti sa kanya..
Noong college pa si Kate, ang palayaw niya ay Little Flying Swallow, dahil ang mga flip at talon niya ay palaging mataas, magaan, at parang walang bigat.
Ngayong gabi, sa paulit-ulit na pagtawag sa kanya ng Little Flying Swallow, parang may muling nagliyab sa dibdib niya. Parang bumalik siya sa mga panahong araw-araw siyang nag-eehersisyo sa dance studio, pawisan pagod pero masaya. 2
r
“Senior…” matapos magpaalam, biglang lumingon muli si Frank.. “Hindi nakakahiya ang injury sa paa. Hindi rin nakakahiya ang mga peklat sa binti. Ang nakakahiya ay yung mga taong tumatawa at nanlalait. Sila ang pangit ang pagkatao. Ang mabubuting tao, they’ll always cheer for you. Bye, Senior! Bye Kate!”
Pagkasabi noon, tumakbo na si Frank palayo. Sa ilalim ng buwan, ang pagwagayway ng kanyang kamay ay parang tahimik na patunay sa sinabi niya ang mabubuting tao ay pumapalakpak para sa’yo. 3
Nanatiling nakatayo si Kate, matagal na nakatingin sa direksyong pinuntahan ni Frank. Hindi niya mapakalma ang sarili.
Ito ang unang pagkakataon na may nagsabi sa kanya na, hindi nakakahiya ang kanyang kapansanan ang nakakahiya ay ang mga taong nanlalait.
Hindi niya kailanman ikinuwento ang sakit ng mga panlalait sa kahit kanino, Kahit sa pinakamamahal niyang lola ay hindi niya masabi. Ayaw niyang masaktan ito. 1
Pero… paano nalaman ni Frank?
“Umalis na siya. Hindi ka pa rin ba makapasok?” Isang malamig na boses ang biglang umalingawngaw mula sa dilim. 1
Lumingon siya.
Lumabas si Vincent mula sa anino. Nasa baba pala ito ng building. Sa ilalim ng ilaw ng poste, wala na ang kaninang elegante at perpektong Vincent sa party. Ang tanging natira ay isang lalaking pagod, physically at emotionally.
“Kaya pala,” mabigat niyang sabi, “paulit-ulit mo akong hinihingan ng annulment.” 2
“You’re misunderstanding,” mariing sagot ni Kate. “I just met him recently.” 2
Pero tila hindi siya narinig ni Vincent. “Yung mga bulaklak sa bahay,” tanong niya, puno ng hinala, “siya ang nagbigay, ‘di ba?”
