CHAPTER TWENTY-EIGHT
Kung ano ang itsura ng isang Vincent na tuluyang nawawala sa sarili, iyon ang bagay na hindi kailanman alam ni
Kate.
Mula nang makilala niya ito, si Vincent ay parang hamog sa kabundukan, tulad ng berdeng kawayan sa gitna ng gubat na malamig, tahimik, at laging may distansya. Palaging may manipis na tabing sa pagitan niya at ng mundo. Nakikita mo siya, pero hindi mo siya lubos na mahawakan.
Kahit matapos silang ikasal, ganoon pa rin siya.Pero ang Vincent na nasa harap niya ngayon-ibang-iba.
Ito ay hindi basta galit. Ito ay isang uri ng pagkabaliw na bihira niyang makita.
Napako ang tingin ni Kate sa punit na harapan ng polo ni Vincent sa mga butones na natanggal at sa hubog ng mga kalamnan na lumitaw sa ilalim. Sa halip na kilig, takot ang gumapang sa dibdib niya.
“Vincent, what are you doing?”
Mahigpit niyang ibinalot ang kumot sa sarili niya, parang iyon na lang ang natitirang panangga.
“Ano sa tingin mo ang gagawin ko?” malamig ngunit mabagsik ang tingin niya./
“Asawa kita. Kinakain mo ang pera ko, ginagamit mo ang lahat ng sa akin tapos makikipagsabwatan ka sa iba para saktan ako. You tell me, what should I do?”
“Hindi ako “Hindi na sana siya magpapaliwanag. Pero sa itsura niya ngayon, parang handa talaga siyang gumawa ng isang bagay na hindi na mababawi.
Nang bigla niyang tanggalin ang sinturon, mabilis na gumalaw si Kate, balot ng kumot, sinusubukang bumaba sa kabilang gilid ng kama. 2
Pero mas mabilis si Vincent.
Isang iglap ay hinila niya pabalik si Kate, kasama ang kumot, at naipit ito sa ilalim ng bigat niya.
“Vincent! Let me go!” sigaw niya pero parang wala siyang narinig. Mabilis niyang hinila ang kumot palayo. Sumunod, hinablot nito ang laylayan ng suot niyang pantulog.
Bumalik sa alaala ni Kate, ang huling pagkakataong nagwala ito nang lasing, malinaw na malinaw pa rin isipan niya.. Tinakpan niya ang dibdib niya, pilit itinulak palayo si Vincent gamit ang mga braso, pero walang silbi. Hindi mapigilan ang lakas at pagkabaliw nito. 2
Tumama ang metal ng sinturon sa balat niya-masakit. Hinila rin nito pababa ang kamay niyang nakatakip sa dibdib, at sa sobrang takot, napasigaw siya..
“Vincent! Stop this! Look at me! Kilala mo ba kung sino ako?!”/
Walang silbi ang pagsigaw niya. Tuluyang Napunit ang kanyang pantulog.
“Vincent!” Sigaw niya habang mariing hinampas ang ulo nito. 1
Pero hinuli rin ang kamay niya, itinaas sa ibabaw ng ulo, at doon siya tinitigan ni Vincent mula sa itaas. Sa madilim niyang mga mata, may apoy na naglalagablab.
“Anong silbi ng sigaw mo?” malamig niyang sabi. “Asawa ko, masyado ba kitang minahal nitong mga taon? Masyado ba kitang pinalaya kaya lumakas ang loob mo nang ganito?”
Ayos. Ibig sabihin, malinaw pa ang isip niya.
1/2
༩
CHUIR TWENTY FORT
+15 Bonus
“Salamat ha? Sa klase ng ‘pagmamahal’ na ‘yan!” nanginginig ang boses ni Kate sa galit. “Ibigay mo ‘yan kay Fitch! Kung may init kang nararamdaman, doon ka sa kanya! Huwag kang magwala sa akin!”
Ang limang taon ng malamig na pagsasama nila at ang uri ng ‘kabutihan’ na iyon ay hindi niya kailangan. Ayaw na niya. 1
Nang mabanggit ang pangalan ni Mitch, doon lang bahagyang humupa ang galaw ni Vincent. Nakatingin pa rin siya mula sa itaas, ang mga mata ay madilim at mapanganib. 2
“Hindi mo pa rin siya tinitigilan,” sabi ni Vincent.. “Mrs. Fuentebella, I’m warning you-may hangganan ang selos. Sa bahay, sa harap ko, you can throw tantrums all you want. Pero kapag naapektuhan na ang interests ng kumpanya, huwag mong asahan na palagi akong magiging mabait,” banta nito sa kanya..
“Mr. Fuentebella,” mariing sagot ni Kate, halos nanginginig sa galit..”Linawin din natin ito. First, I’m not jealous. Second, hindi ako ang sumira sa interes ng kumpanya mo, never akong nakialam sa negosyo mo kahit kailan. May kasabihan: you reap what you sow. Kayong dalawa ang nagtanim ng problema kaya kayo ang umani ng resulta. Huwag niyo akong gawing scapegoat. Third, noong umiyak si Mitch at isinuko mo ang project, bakit hindi mo naalala ang ‘company interests’?”
Nandoon pa rin ang post ni Mitch. 1
Nakapost. Standing against the world to protect her. 1
Hindi ba malinaw?
Nang muling marinig ang pangalan ni Mitch, tuluyan nang bumalik ang katinuan ni Vincent. Tumayo siya, lumayo kay Kate, at inayos ang sinturon niya. 3
“Don’t worry,” malamig niyang sabi. “I told you-ikaw pa rin ang Mrs. Fuentebella. Kahit bumalik si Mitch, hindi niya maaagaw ang posisyon mo. Pero please lang tumigil ka na.”
Pagkatapos nitong magsalita ay inayos niya ang damit at binuksan ang pinto. Sa may pintuan, bigla itong lumingon. 1
“May isang gabi ka para mag-isip,” sabi niya. “Bukas ng gabi, bumalik ka sa kwarto o ako ang pupunta sa guest room,” babala pa ni Vincent sa kanya at tuluyan na siyang umalis. 1
