CHAPTER NINE
HINDI inakala ni Kate na ibababa ni Vincent ang ulo niya at marahang hinipan ang sugat sa pulso ni Mitch.
“Later, lagyan mo ng ointment,” sabi niya sa mahinang tinig. “Para hindi mag-iwan ng scar.”
Hindi kailanman nakita ni Kate ang ganitong tingin sa mga mata ni Vincent. Kahit noong naaksidente siya, kahit noong halos wasak ang buong katawan niya, kahit noong tuluyang napinsala ang isa niyang binti at napuno ito ng mga peklat ay hindi kailanman tumingin si Vincent sa kanya ng ganito. Hindi ito ang titig na basta nag-aalala lang. Ito ay natural na lambing, yung sakit na parang umaabot hanggang buto. 3
Oo, minsan na rin siyang tinanong ni Vincent noon, “Masakit ba? If it hurts, you can cry.’
Pero alam ni Kate, hindi iyon pagmamahal. Iyon ay guilt.
Hindi kailanman hinawakan ni Vincent ang sugat niya nang may pag-iingat. Hindi niya kailanman hinarap ang mga peklat sa katawan niya. Ang pinili niya ay umiwas at tumalikod, ang huwag tumingin at huwag alalahanin.
“Okay lang talaga, I’m really not in pain,” mas lalong naging pa-cute ang boses ni Mitch, halos parang naglalambing na bata.
“Kate.” Itinaas ni Vincent ang ulo at tinawag siya. “Look at Mitch. She’s being so understanding. Shouldn’t you apologize to her?”
“Why should I apologize?”
Hindi niya alam kung kailan nagsimulang umakyat ang kirot sa mga mata ni Kate, hanggang sa tuluyan nang lumabo ang kanyang paningin. Sa sandaling iyon, hindi na niya malinaw na makita ang mukha ni Vincent. ” Because she calls herself my husband’s wife, do I still have to say sorry to her?” 1
“Kate!” biglang tumaas ang boses ni Vincent. “Why have you become so sharp and mean with your words? Didn’t Mitch already explain everything to you? It was Nelson’s misunderstanding. For the sake of the project, we just went along with it! Why are you still holding onto this?” 2
Galit na naman si Vincent.
Tuwing “nasasaktan” ang kanyang Mitch, siguradong magagalit siya. [1
Ngumiti si Kate at marahang umiling.
“No, Vincent. You’re wrong. I’m not holding onto anything. I didn’t even expose you both on the spot. Whoever wants to be Mrs. Vincent, let them have it. I already told you I want an annulment. Just agree already, so everything can finally be proper and official.”
Hindi niya na nga inilantad ang mga ito kanina dahil wala ng saysay.
Total naman, maghihiwalay na rin sila. Bakit pa niya dadagdagan ang problema? Sa susunod na magkita sila ng guro, kailangan pa niyang ipaliwanag ang relasyon nilang tatlo-it’s really not worth it.
“Kate! Your temper is getting more and more unreasonable!” lalo pang uminit ang boses ni Vincent. “There should be a limit to your tantrums. You apologize to Mitch. Now.”
“I won’t.” Tumalikod si Kate, balak nang umalis.
“Stop right there!”
Isang mabilis na hakbang lang, nahawakan na ni Vincent ang pulso niya. “Where do you think you’re going? You pushed Mitch, she got hurt on her arm. You won’t apologize and you still want to leave?” 1
1/2
ོ།།
+15 Bon
Tinitigan ni Kate ang kamay na mahigpit na nakahawak sa kanyang pulso.
g kawalan ng pag-asa sa dibdib niya ay parang alon unti-unting lumalawak, nilalamon siya.
Tumingin siya sa mga mata ni Vincent at malinaw na dahan-dahan niyang sinagot. “Yes. I only lost the use of one leg… while she just scraped her arm.”
Nakita niya ang matinding kirot na kumislap sa mga mata ni Vincent. Kasabay noon, bumitaw ang kamay nito at napaatras ng dalawang hakbang.
Sa sandaling nakawala siya, tumalikod si Kate at nagmamadaling pumunta sa elevator.
Tumakbo siya, kahit gaano pa siya magmukhang kawawa, kahit gaano pa siya maging katawa-tawa, wala na siyang pakialam kahit paika-ika. Isang bagay lang ang sigurado siya. Hindi niya hahayaang makita ni Vincent ang, mga luha na rumaragasa sa kanyang mukha. 1
Mula noong siya ay masugatan, mula sa kasal nila, hanggang sa limang taon ng pagsasama, ito ang unang beses na ginamit niya ang kapansanan ng kanyang binti para saktan siya.
Noon pa man, napakaingat niya sa damdamin ni Vincent. Inalagaan niya ang bawat emosyon nito, takot siyang makonsensya ito, takot siyang mag-alala, takot siyang sisihin ang sarili. Kaya’t hindi niya kailanman binanggit kung gaano kahirap ang kanyang binti, lalong hindi niya inungkat ang aksidente limang taon na ang nakalipas. 3
Kahit pa siya ang pinagbubulungan ng mga tao, kahit pa siya ang tinitingnan ng may awa at panghuhusga ay itinago niya lahat iyon, tahimik na nilunok mag-isa.
Ang gusto lang niya noon ay bigyan siya ng isang tahanang payapa, mainit, at magaan.
Ang gusto lang niya ay ang pagmamahal niya kay Vincent na sa paglipas ng panahon ay mamukadkad bilang isang napakagandang bulaklak. 1
Pero sayang… Talagang sayang.
